Rize’de doğup büyüyenlerin çoğu hayatının bir döneminde aynı düşünceyi kurar:
“Buradan gitmem lazım.”
Sebep genellikle aynıdır. Şehir küçük gelir, imkanlar sınırlı görünür, hayat yavaş akar. Özellikle üniversite çağına gelen gençler için büyük şehirler daha cazip görünür. Kalabalık, hareket ve seçenek fazlalığı heyecan yaratır.
Ama asıl hikâye gittikten sonra başlar.
Gürültünün İçinde Sessizliği Aramak
Büyük şehre taşınan birçok Rizeli ilk zamanlarda özgürlük hisseder. Gece geç saatlere kadar açık yerler, sürekli hareket ve kalabalık bir süre sonra alışkanlık olur.
Sonra fark edilmeyen bir eksiklik ortaya çıkar: sessizlik.
Rize’de sıradan olan şeylerin aslında lüks olduğu anlaşılır. Gece pencereyi açtığında sadece rüzgar duymak, sabah korna sesiyle uyanmamak, gökyüzünü binalar kapatmadan görmek…
Bu eksiklik genellikle birkaç ay sonra hissedilmeye başlanır.
Yağmurun Değeri
Rize’de yaşayanlar yağmurdan şikayet eder. Sürekli ıslanan sokaklar, aniden bastıran sağanak, güneşin az görünmesi…
Ama şehir dışında yaşayan birçok kişi bir süre sonra o sesi özler.
Çatıya vuran yağmur sesi, sisli sabahlar ve gri gökyüzü beklenmedik şekilde huzur duygusuyla hatırlanır.
İnsanlar çoğu zaman bir şehrin değerini konforuyla değil, hissettirdiği duyguyla ölçer.
İnsan İlişkileri Farkı
Büyük şehirde kimse kimseyi tanımaz. Bu ilk başta rahatlatıcıdır.
Fakat zamanla selam veren komşuların eksikliği hissedilir.
Rize’de sıradan olan şeyler:
kapıdan çağrılmak
habersiz misafir
sokakta tanıdık görmek
şehir dışında nadir yaşanır.
Geri Dönüş Düşüncesi
Bu yüzden birçok kişi yıllar sonra aynı cümleyi kurar:
“Emekli olunca döneceğim.”
Çünkü bazı şehirler yaşanacak yer değil, ait olunacak yerdir.
Rize çoğu insan için tam olarak böyledir.
Sonuç
Rize’de yaşarken fark edilmeyen şeyler, şehirden ayrılınca değer kazanır.
Belki de bu yüzden şehirden gidenlerin çoğu tamamen kopamaz.
