NASA'nın 1984 yılında Challenger uzay mekiği ile yörüngeye gönderdiği 3 bin 300 bal arısının yerçekimsiz ortamda hayatta kalma ve üretim performansı üzerine yapılan araştırma sonuçları dikkat çekici bulgular ortaya koymuştur.
Uzay mekiğinde özel olarak tasarlanmış bir bölümde tutulan arı kolonisi, yerçekimi oryantasyonunu kaybetmesine rağmen biyolojik faaliyetlerini kesintisiz bir şekilde sürdürmeyi başarmıştır.Arı Kolonisinin Üretim Süreci Nasıl Gerçekleşti?Challenger uzay mekiği ile yörüngeye fırlatılan arı kolonisinin, yerçekimsiz ortamda petek örme ve üreme faaliyetlerine aralıksız devam ettiği belgelenmiştir.
Araştırmalar, yörüngeye ulaşılan ilk saatlerde yön duygularını kaybeden ve uçmakta zorlanan arıların, kısa süre içinde ağırlıksız ortama uyum sağladığını göstermektedir.Apidologie dergisinde yayımlanan araştırmaya göre arılar, görev süresince yaklaşık 200 santimetrekare büyüklüğünde kusursuz altıgen yapıda petek inşa etmiştir.
Ayrıca, süreç boyunca kraliçe arının 35 yumurta bırakması, koloni içindeki hayati işleyişin yörüngede de aksamadan devam ettiğini kanıtlamaktadır.Uzay Şartları Arıların İletişimini Nasıl Etkiledi?Dünya'da yön bulmak ve besin kaynağının yerini diğer üyelere bildirmek için yerçekimini referans alarak özel dans hareketleri yapan arıların, uzay ortamında farklı bir hareket stratejisi geliştirdiği gözlemlenmiştir.
Beklenenden çok daha düşük ölüm oranıyla tamamlanan deneyde, arıların ağırlıksızlığa adapte olduktan sonra Dünya'dakinden daha hızlı uçabildikleri ve yörüngede havada asılı kalabildikleri kaydedilmiştir.Bu Deney Gelecekteki Uzay Görevleri İçin Ne Anlama Geliyor?1984 yılında gerçekleştirilen bu tarihi deneme, günümüzde Ay ve Mars'a yönelik planlanan uzun süreli insanlı görevler için kritik bir veri kaynağı oluşturmaktadır.
Kapalı uzay ekosistemlerinde sürdürülebilir gıda üretimi ve bitki tozlaşması için böceklerin kullanımını inceleyen bilim insanları, arıların yörüngedeki dayanıklılık verilerini uzay biyolojisi çalışmalarında temel referans olarak kullanmayı sürdürmektedir.
