Bayburt'un Uğrak köyünden olan 77 yaşındaki İsmail Çeçen, emekliliğinin ardından evinin içerisindeki samanlığı elektrik atölyesine dönüştürerek komşularının bozulan eşyalarını ücretsiz tamir ediyor.
Kış aylarını İstanbul'da, yaz mevsimini ise köyünde geçiren Çeçen, atölyesinde çalışırken civar köylerden gelen tamir taleplerini de geri çevirmiyor.Emeklilik hayatını değerlendirmek isteyen Çeçen, 'merek' olarak adlandırılan samanlığı kendi imkanlarıyla düzenleyerek elektrik atölyesine çevirdi.
Kettle, davul fırın ve çeşitli elektrikli ev eşyalarını tamir eden Çeçen, gerektiğinde parça ve malzemeleri de kendi imkanlarıyla temin ediyor.Atölyesindeki çalışmanın kendisi için günlük hayatının bir parçasına dönüştüğünü kaydeden Çeçen, "Bu yaştan sonra yapacağımız bir şey yok.
Benim için bu uğraş olmuş oldu.
Seviyorum, işimi çok seviyorum. Çeşit çeşit malzemem var.
Böyle uğraşıp gidiyoruz" sözlerini kullandı.Çeçen, komşusunun bıraktığı bir kettle'ı tamir ettiğini belirterek, "Kendisini görmedim, dün bırakmış gitmiş.
Kettle'ın burada tamiratını yaptım.
Biraz sonra gelir alır" şeklinde konuştu.Çeçen'in 56 yıllık hayat arkadaşı Safiye Çeçen ise eşinin emekli olduktan sonra da çalışmayı bırakmadığını, yaptığı tamirleri bir hobi olarak gördüğünü söyledi.
Eşinin akşama kadar atölyede çalıştığını bildiren Çeçen, "Fransa'dan emekli olduktan sonra ben çalışmasını istemedim, bu onun hobisi.
O çalışmak istedi, samanlığı kendine iş yeri yaptı.
Akşama kadar burada, işi bitince gelip dinleniyor.
Ertesi gün yine aynı devam ediyor" dedi.Eşinin yaptığı tamirlerin köyde zamanla duyulduğunu vurgulayan Çeçen, vatandaşların bozulan eşyaları bazen isimlerini dahi yazmadan evin kapısına bıraktığını söyledi. Çeçen, "Bir İsmail bir köy" sözleriyle eşinin köydeki herkese yetiştiğini ifade ederek, "Sabahleyin kapıya bir bakardım poşetler asmışlar. İsimleri de yok, kimin olduğu belli değil.
Eşim yapar, kiminse malzeme gelir alır gider.
Para yok, pul yok, bir şey yok. İşte böyle hayatımız, memnunuz hayatımızdan" dedi.Çeçen, zaman zaman yurt dışında yaşayan çocuklarının yanına gitse de köyünü özleyerek yeniden Uğrak'a dönüyor.
Sıla hasretiyle memleketine gelen Çeçen, soluğu yine atölyesinde alıyor.
Yaz aylarında köyündeki evinde kalan Çeçen, burada hem vaktini değerlendiriyor hem de komşularının bozulan eşyalarını tamir ederek onlara yardımcı oluyor.
Emeklilik hayatını kendi isteğiyle çalışarak geçiren Çeçen, atölyesindeki uğraşını severek devam ettiriyor.
