kurumsallaştırarak İran’ın siyasî, dinî ve kültürel olarak tarihî zirvelerinden birini görmesini sağlayan hanedanının 17. yüzyılın sonlarına doğru hızla gerilemeye başlamasıyla ülkede durgunluk dönemi başladı.
Art arda gelen hanedanlarla inişli çıkışlı zamanlar yaşayan İran, Asya’yı sömürgeleştiren ve zamanı geldiğinde kendisini de paylaşacak Rusya ve Britanya gibi imparatorlukların aksine tarihsel olarak gerilemekteydi.
Tıpkı Batı komşusu Osmanlı gibi bu gerileme I. Dünya Savaşı sonrasına kadar sürmüş, 1925 yılında İran Kozak Tugayı'nda eski bir tuğgeneral olan Rıza Han’ın yaptığı devrimle beraber ülke yeni bir döneme girmişti.’nın son zamanlarındaki ve portresini çizen Abrahamian, Batı dünyasının ağır ağır ülkeye nüfuz etmeye başladığı 19. yüzyıldan itibaren okuyucuya aktarıyor.
Tıpkı Osmanlılar gibi 20. yüzyıla yla giren İran, kısa bir anayasal monarşi tecrübesinin ardından, Abrahamian’ın deyimiyle dönemine geçiş yaptı.İranlı tarihçi, Rıza Şah’la başlayan yeni dönemde devletin tekrar inşasını, ordu, eğitim ve maliye gibi temel alanlarda modernleşme çabalarını çeşitli istatistiklerin de yardımıyla inceliyor.
Bu dönemde İran’ı Batılı bir devlete dönüştürme çabalarının nasıl pek çok İranlıyı devlete yabancılaştırdığını ve sosyal eşitsizliğin patlamasına sebep olduğu, bunun da 1979’daki devrime giden taşları nasıl döşediğini okuyoruz.Abrahramian’ın kitabının son bölümü de ana olarak ve sonrasında , zamanla muhalefetin nasıl tasfiye edildiği ve ’na ayrılmış.
Ayrıca 2000’li yıllardan sonra gibi oluşumlarla yönetime karşı toplumsal muhalefetin oluşumu ve ülkenin de tartışılıyor. kitabı, İran’ın son 150 yılındaki başlıca dönüm noktalarını anlamak isteyen herkesin rahatça okuyabileceği akıcılıkta ve yalın bir anlatıma sahip temel bir eser niteliği taşıyor.
