Fransa’nın 132 yıl süren sömürge döneminde Cezayir’e yerleşen ve ayrıcalıklı bir statü kazanan Avrupa kökenli "Kara Ayaklar" (Pieds-noirs), Fransa ile Cezayir arasında sömürge geçmişiyle hesaplaşma ve hafıza mücadelesinin önemli bir parçası olmayı sürdürüyor.Terimin kökeni kesin olarak bilinmezken, sömürge döneminde bu insanlar daha çok veya olarak anılıyordu. "Pied-noir" kimliği ise özellikle 1962’de Fransa’ya kitlesel göçün ardından ortak bir aidiyet ifadesine dönüştü.Topluluğun ortaya çıkışı, Fransa’nın 1830’da Cezayir’i ele geçirmesinin ardından Avrupa’dan yerleşimi teşvik etmesine dayanıyor. "Kara ayaklar"ın tarihi, Fransa’nın Cezayir’de kurduğu eşitsiz sömürge hukukundan ayrı değerlendirilemiyor.
Bununla birlikte "kara ayaklar"ın tamamı büyük arazi sahipleri veya varlıklı sömürgeciler değildi.
Topluluğun önemli bölümünü işçiler, memurlar, esnaf ve küçük işletme sahipleri oluşturuyordu.
Ancak , aşırı sağcı Gizli Ordu Örgütü (OAS), "Fransız Cezayiri"ni korumak amacıyla FLN (Ulusal Kurtuluş Cephesi), bağımsızlık yanlıları ve Fransız devletine karşı saldırılar düzenledi.
Ancak topluluğun tamamını OAS ile özdeşleştirmek tarihsel olarak doğru kabul edilmiyor.18 Mart 1962’de imzalanan , bağımsızlığın ardından ülkede kalacak Avrupalıların mülkiyet, din ve medeni haklarına ilişkin güvenceler içeriyordu.
Buna rağmen savaşın yarattığı şiddet ortamı, gelecek kaygısı ve FLN-OAS çatışmaları büyük bir göç dalgasını tetikledi.
Fransız makamları bu kişileri , yani olarak tanımladı.
Ancak Cezayir’de doğmuş ve aileleri nesillerdir orada yaşayan birçok "kara ayak" için Fransa, daha önce hiç yaşamadıkları bir ülkeydi.
Bu nedenle 1962, topluluğun kolektif hafızasında anlatısıyla yer aldı.Fransa, 1970’lerden itibaren Cezayir’de mülklerini kaybeden "rapatriéler" için çeşitli tazminat düzenlemeleri yaptı.
Buna rağmen Cezayir tarafında ise bu talepler, 132 yıllık sömürge yönetimi sırasında yaşanan toprak kayıpları, hukukî eşitsizlik ve siyasi dışlanmadan bağımsız değerlendirilmiyor.Bu nedenle "kara ayaklar" meselesi, bugün yalnızca Cezayir’den ayrılmış bir topluluğun geçmişi değil, sömürge döneminde edinilen hak ve mülkiyetlerin nasıl değerlendirilmesi gerektiği ve aynı tarihin Fransa ile Cezayir tarafından nasıl hatırlandığı üzerine süren daha geniş bir hafıza mücadelesinin parçası olmayı sürdürüyor.
