İnsanlığın evreni anlama çabası çoğunlukla gökyüzüne ve maddenin yapısına yöneldi.
Uzayın sınırlarını araştıran, atomun yapısını çözmeye çalışan modern bilim, fizik yasalarının işleyişine dair kapsamlı bir bilgi birikimi oluşturdu.
Ancak İnsan Merkezli Fizik, bu arayışa farklı bir soru ekliyor: Evreni anlamanın yolu yalnızca dış dünyayı incelemekten mi geçiyor?Kitap, kuantum fiziğinin ortaya koyduğu gerçeklik anlayışından hareketle insanın konumunu yeniden düşünmeye açıyor.
Maddenin klasik fizik anlayışındaki kadar yalın bir yapıya sahip olmadığını ortaya koyan kuantum fiziği; gözlemci, bilinç, zaman ve mekân gibi kavramların da sorgulanabileceği bir düşünsel alan oluşturuyor.Bu çerçevede Newton ve Einstein’ın evren tasavvurları, tasavvuf düşüncesindeki varlık anlayışıyla birlikte ele alınıyor.
Fizik ile nefs ilmini aynı düşünsel zeminde buluşturan kitap, gerçekliği kavramak için insanın kendi iç dünyasına yönelmenin mümkün olup olmadığını tartışıyor.İnsan Merkezli Fizik’in dikkat çeken bölümlerinden birinde fizikçi John Wheeler ile İbn Arabi, kurgusal bir rüya sahnesinde bir araya geliyor.
Bu karşılaşma üzerinden bilimsel düşünce ile tasavvufi yaklaşım arasında bir düşünce yolculuğu kuruluyor.Kitap, akademik bir fizik çalışması olmaktan ziyade fizik, bilinç ve tasavvuf arasında bağlantılar kuran bir sorgulama olarak öne çıkıyor.
Merter, insanın evrendeki yerini yalnızca dışarıdan gözlemleyen bir varlık olarak değil, gerçekliğin anlaşılmasında önemli bir unsur olarak ele alıyor.Eserin merkezindeki yaklaşım, evren hakkındaki soruların yalnızca uzak galaksilere ya da maddenin en küçük yapılarına yöneltilmemesi gerektiği fikrine dayanıyor. İnsan bilinci ve iç dünyası da gerçekliğin anlaşılması açısından başlı başına bir araştırma alanı olarak değerlendiriliyor.İnsan Merkezli Fizik, böylece bilim ile tasavvuf arasında bir düşünce köprüsü kurarak okuru temel bir soruyla baş başa bırakıyor: Kâinatın sırlarını çözmek için dışarıya bakmak kadar, insanın kendi derinliğine yönelmek de gerekli olabilir mi?
