Futbol Dünya Kupaları, oynanmaya başlandığı 1930 yılından bugüne insanlığın kolektif arzularını, siyasi hırslarını ve derinlere kök salmış travmalarını aydınlatan bir sahneye dönüştü.
Bu küresel tiyatro, tribünlerin uğultusu arasında ulus devletlerin diplomatik satrançlarını oynadığı, yumuşak gücün sınandığı ve sosyolojik kırılmaların en çıplak hâliyle sahnelendiği benzersiz bir arena.
Uluslararası ilişkiler, kimlik politikaları ve ideolojik çatışmalar doksan dakikalık bir maçın içine öylesine yoğun bir şekilde sıkışıyor ki atılan her gol veya kaçırılan her penaltı, o ülkenin tarihsel hafızasında yankılanan politik bir sarsıntı yaratıyor.
Bu yazıda, yeşil sahanın sınırlarını aşarak totaliter rejimlerin gövde gösterilerinden göçmenlerin aidiyet mücadelelerine, aşırı sağın tribünlerdeki örgütlenmesinden modern zamanların dijital bilgi savaşlarına uzanan büyüleyici ve bir o kadar da ürkütücü bir yolculuğa çıkacağız.Küresel futbolun erken dönemleri, ulusların kendilerini uluslararası arenada meşrulaştırma çabalarıyla şekillenmiştir. 1930’da Uruguay’da düzenlenen ilk Dünya Kupası, bir noktada Latin Amerika’nın Avrupa merkezli futbol hegemonyasına karşı başkaldırısını simgelerken bir yandan da genç bir demokrasinin küresel statü arayışının ürünüydü.
Ancak bu heyecan çok geçmeden otoriter rejimlerin elinde bir kitle manipülasyonu silahına dönüştü.
Benito Mussolini, 1934 İtalya Dünya Kupası’nı faşist ideolojinin vücut bulduğu, İtalyan milletinin militarize edildiği ve “üstün ırk” anlatısının yeşil sahaya taşındığı bir propaganda aracı olarak kurgulamıştı.
Stadyumlardaki görkemli Roma selamları ve fütüristik afişler, bireyin devlet aygıtı içinde nasıl eritildiğinin görsel kanıtıydı.Tarih sayfaları 1978 Arjantin Dünya Kupası’na çevrildiğindeyse sporun nasıl makyavelist bir örtüye dönüşebileceğinin en karanlık örneğiyle karşılaştık.
Arjantin’de aşırı sağcı ve totaliter General Jorge Rafael Videla liderliğindeki askeri cunta, on binlerce muhalifin işkence görüp kaybedildiği “Kirli Savaş” döneminde uluslararası imajını temizlemek amacıyla bu turnuvayı kusursuz bir enstrüman olarak kullanmıştır.
Final maçının oynandığı El Monumental stadyumunun yalnızca birkaç blok ötesinde bir işkence merkezinin bulunması, insanlık tarihinin en acı tezatlarından birini oluşturur.
O meşhur finalde Hollanda takımına uygulanan psikolojik baskılar; maçtan önce takım otobüsünün kasıtlı olarak öfkeli kalabalıkların içine sokulması, oyuncuların sahada on dakika boyunca ıslıklar altında tek başlarına bekletilmeleri gibi olaylarla somutlaşmıştı.
Maç öncesi çıkarılan suni krizlerle iyice gerilen bu süreç, saha içindeki sertlikle birleşince Hollandalılar madalya törenini boykot ederek yaşananları tüm dünyanın gözü önünde protesto etti.
Sahaya yağan on binlerce konfeti ve tribünlerdeki coşku seli, cuntanın cinayetlerini perdeleyen bir toplumsal histeri projesi olarak hafızalara kazınmıştı.Otoriter rejimlerin futbolu manipüle etme çabalarının karşısında toplumların futbol aracılığıyla kendi yaralarını sarma güdüsü duruyordu. 1982 Dünya Kupası finalinde İtalyan oyuncu Marco Tardelli’nin attığı golden sonraki o meşhur kontrolsüz sevinç çığlığı, İtalya’nın 1970’ler boyunca yaşadığı, terör ve siyasi suikastlarla anılan “Kurşun Yılları”nın ardından gelen muazzam bir katarsis anıydı.
Tardelli’nin gözyaşları içindeki koşusu, âdeta yaralı bir ulusun demokratikleşme ve yeniden doğuş umutlarının yeşil sahada vücut bulmuş hâliydi.Madalyonun diğer yüzündeyse futbolun yükünü taşıyamayan kırılgan toplumların çöküşü yer alıyordu. 1994 Dünya Kupası’nda Kolombiya’nın durumu, şiddet sarmalındaki bir ülkenin futbolu bir kaçış alanı olarak görmesinin trajik bir sonucudur.
Uyuşturucu kartellerinin futbol kulüplerini kontrol ettiği, Pablo Escobar’ın kara parasını futbol üzerinden akladığı bir ortamda, millî takım kaptanı Andrés Escobar’ın kendi kalesine attığı gol sonrasında ülkesinde kurşunlanarak öldürülmesi belki de futbolun toplumsal bir kurtuluş olabileceği hayalinin paramparça oluşuydu.Stadyumlar, modern dünyada bireylerin aidiyet duygularını en saf hâliyle yaşadıkları yerler olmalarının yanı sıra dışlayıcı ve radikal ideolojilerin kuluçka merkezlerine dönüşme potansiyeli de taşıyor.
Etnik milliyetçiliğin tribünlerde nasıl ölümcül bir güce dönüşebileceğinin en yıkıcı örneği 1990’larda Balkanlarda görülmüştür.
Kızıl Yıldız taraftar grubu Delije’nin, dönemin milliyetçi liderleri tarafından organize edilerek Bosna ve Hırvatistan’daki etnik temizlik operasyonlarında milis güçler olarak kullanılması, stadyumdaki düşmanlaştırma pratiğinin gerçek savaş alanlarına taşınması anlamına geliyordu.
Günümüzdeyse aşırı sağın Avrupa genelinde göçmen karşıtlığı ve İslamofobi üzerinden stadyumları birer savunma hattı olarak kurguladığı görülüyor.
Avrupa’da bazı radikal taraftar grupları, kendilerini Hristiyan Avrupa’nın ve geleneksel değerlerin savunucuları olarak konumlandırarak tribünlerde “Mülteciler defolun!” tarzı yabancı düşmanı pankartlar açmakta, şiddeti ve ırkçılığı normalize etmektedir.
Rekabetin doğasında var olan biz ve onlar ayrımı, aşırı sağcı örgütler tarafından ustalıkla manipüle edilerek karmaşık sosyo-ekonomik sorunlara basit ve nefret dolu çözümler arayan savunmasız gençlerin radikalleştirilmesinde kullanılmaktadır.Bu radikalleşme mekanizması, tribünlerdeki holiganizm ile neo-faşist alt kültürlerin karanlık bir ittifak kurma potansiyeliyle çok daha sistematik bir yapıya bürünmektedir. Özellikle ekonomik belirsizliklerin ve toplumsal yabancılaşmanın gölgesinde büyüyen, aidiyet ile tanınma arzusundaki savunmasız gençlere stadyumlarda hastalıklı bir kardeşlik miti sunulmaktadır.
Sunulan bu aidiyet hissi, stadyumlarda düşmanlaştırma pratiğini ve aşırı sağ sembollerin kullanımını doğrudan beslemektedir. İtalya’daki kimi ultras gruplarının faşist selamlamaları meşrulaştırma çabasından, Polonya ve İspanya tribünlerinde Kelt haçı veya gamalı haç gibi neo-Nazi sembollerinin kulüp aidiyeti kisvesi altında dalgalandırılmasına uzanan pratikler, nefretin görsel bir şölen eşliğinde normalleştirilmesidir.1950 Dünya Kupası finalindeki trajik mağlubiyetin tüm faturasının Brezilya kalecisi Moacir Barbosa’ya kesilmesi ve kendisinin ömrünün sonuna dek “tüm Brezilya’yı ağlatan adam” olarak lanetlenmesi, ırkçılığın futboldaki en sembolik ve yıkıcı infazlarından biriydi.
Aradan geçen on yıllar, bu nefreti yok etmek bir yana, onu aşırı sağın elinde çok daha sofistike ve politik bir silaha dönüştürdü.
Küreselleşen dünyanın demografik yapısındaki değişimler, millî takımların kadrolarında da yankı buldu. 1998’de Fransa’nın kendi evinde kazandığı Dünya Kupası, “Black-Blanc-Beur” (Siyah-Beyaz-Arap) mottosuyla çok kültürlü ve entegre bir Cumhuriyet’in zaferi olarak pazarlandı.
Siyasetçiler bu zaferi, Front National (Millî Cephe) gibi aşırı sağcı partilerin ırkçı söylemlerine karşı bir kalkan olarak kullandılar.
Ancak bu görkemli kutlamalar, banliyölerdeki yapısal eşitsizlikleri ve polis şiddetini çözen sihirli bir değnek değildi.
Nitekim 2010 Dünya Kupası’nda saha içi krizler yaşayan Fransa Millî Takımı’nın göçmen kökenli oyuncuları, bizzat dönemin merkez siyasetçileri tarafından “banliyö çetesi liderleri” olarak damgalanmış, başarı anında kucaklanan göçmen kimliği, başarısızlık anında hızla dışlanmıştı.Bu durum, modern Avrupa’da göçmen kökenli oyuncuların şarta bağlı bir kabule tabi tutulduğunu acı bir şekilde ortaya koyuyor.
Mesut Özil’in 2018 yılında Almanya Millî Takımı’nı bırakırken sarf ettiği “Kazandığımızda Almanım, kaybettiğimizde ise bir göçmen” sözleri, Avrupa’daki entegrasyon politikalarının yüzeyselliğini ve yükselen göçmen karşıtlığının yıkıcılığına iyi bir örnekti. Özil’in yaşadığı linç süreci, göçmenlerin aidiyetlerinin her daim bir test aşamasında olduğunu, ufak bir politik krizde veya sportif başarısızlıkta bu aidiyetin derhâl iptal edilebileceğini göstermişti.Sistematik ırkçılığın bu kurumsallaşmış hâli, dijital ağların hızıyla birleştiğinde ortaya çok daha karanlık bir tablo çıkıyor. 2018 Dünya Kupası’nda Almanya karşısında yaptığı sıradan bir faulün ardından, Süryani bir geçmişe sahip ve Türk kökenli İsveçli oyuncu Jimmy Durmaz’ın şahsına ve ailesine sosyal medya üzerinden yöneltilen organize ırkçı ölüm tehditleri, yeni nesil siber-faşizmin yeşil sahadaki gövde gösterisi gibiydi.İngiltere’deyse İslamofobi, çoğu zaman eğlenceli bir tribün atışması kisvesi altında futbolun içine sızar.
Mısırlı yıldız Mohamed Salah için Liverpool taraftarlarının söylediği “Birkaç gol daha atarsa, ben de camiye gideceğim.” şeklindeki tezahürat, ilk bakışta kültürlerarası bir kucaklaşma gibi görünse de sosyolojik düzlemde Müslüman kimliğinin yalnızca üstün performans ve başarı karşılığında, o da geçici olarak, tolere edilebildiğini dışa vuruyor.
Saha içinde işler kötü gittiğinde ya da rakip taraftarların nefreti devreye girdiğinde, Müslüman futbolculara yönelik “terörist” veya “bombacı” şeklindeki dehşet verici ırkçı saldırılar doğrudan yüzeye çıkıyor.
Alt liglerde ve amatör kümelerde bu dışlanma çok daha sert, filtresiz ve acımasız bir biçimde yaşanıyor.Futbolun Batı merkezli okumalarına ve alışılagelmiş kalıplarına yönelik en büyük kültürel meydan okumalardan biri şüphesiz alışılmamış bir mevsimde ve şartlarda oynanan 2022 Katar Dünya Kupası ile gerçekleşti.
Bu turnuva, Batı medyasının Arap ve Müslüman dünyasına yönelik kökleşmiş neo-oryantalist önyargılarını da gözler önüne serecekti.
Batılı yayın organları Katar’ı sürekli olarak egzotik ve evrensel değerlerden yoksun bir coğrafya olarak çerçevelerken, Katar bu yaklaşıma yerel kültürünü bir marka direnişi olarak kullanarak yanıt verdi.Bu turnuvanın arka planındaysa daha önce benzeri görülmemiş bir dijital bilgi savaşı yaşanmaktaydı.
Körfez ülkeleri arasındaki siyasi husumetler, sosyal medyadaki bot hesaplar, troller ve Batılı halkla ilişkiler şirketleri aracılığıyla küresel bir dezenformasyon kampanyasına dönüştürüldü.
Ekvadorlu oyunculara rüşvet verildiğine dair dezenformasyonun saniyeler içinde tüm dünyada manşetlere taşınması, modern futbolun artık manipülatif algı operasyonlarının ve siber savaşların yaşandığı “post-truth” düzlemde oynandığını kanıtladı.
Dünya Kupası, ülkelerin yumuşak güç inşa ettiği bir vitrin olmanın ötesine geçerek bir dijital manipülasyon ekosisteminin merkezine oturdu.Tribünlerdeki ve dijital platformlardaki bu pratikler, makro düzlemde otoriter devletlerin “sportswashing” operasyonlarını da görünür kıldı. 2018’de Rusya’nın uluslararası izolasyonu kırmak için, 2022’deyse Katar’ın diplomatik meşruiyet devşirmek amacıyla Dünya Kupası’nı devasa birer halkla ilişkiler zırhı olarak kullanması, turnuvanın araçsallaştırılma kapasitesinin zirve noktalarıydı.
Ne var ki Dünya Kupası’na ev sahipliği yapan Katar, hazırlık sürecinde stadyum inşaatlarında çalışan kayıt dışı göçmenlerin sağlık durumları ve inşaatlarda asgari önlemler alınmadığı için ölen binlerce insanla gündeme gelerek işçi hakları ihlallerine yönelik eleştirilere sebep oldu.
Bir grup insan hakları noktasında bu ihlallere yönelik kamuoyu oluşturmak için çabalarken işin ekonomik boyutuyla ilgilenen bazı kilit isimler, evrensel insan hakları söylemini dahi küresel futbol sahnesinde nasıl ideolojik bir çifte standartla bükülebileceğini tüm çıplaklığıyla yüzümüze çarpıyordu.Tüm bu karamsar tabloya, ticarileşen ve siyasi bir aparata dönüşen endüstriyel futbola rağmen yeşil saha her zaman kendi isyankârlarını da yaratmayı başardı.
Bunlardan entelektüel ve ilham verici olanlardan biri de şüphesiz Brezilyalı efsane Dr.
Sócrates'ti.
Sahada zarif topuk paslarıyla âdeta şiir yazan bu tıp doktoru, saha dışında Brezilya’daki askeri diktatörlüğe karşı verilen demokrasi mücadelesinin en cesur ve tavizsiz seslerinden biri oldu. 1980’lerin başında Corinthians kulübünde başlattığı “Corinthians Demokrasisi” hareketiyle takım içindeki kamp süreçlerinden çalışma saatlerine kadar her kararın oyuncuların ve çalışanların eşit oyuyla alınmasını sağlayarak otoriter rejimin kalbinde bir özyönetim adası kurmuştu. 1984 yılında São Paulo’da bir buçuk milyon insanın katıldığı Diretas Já (Hemen Doğrudan Seçim) mitinginde kürsüye çıkması onun politik olarak ikonlaştıran anlardan biriydi.
Sócrates, Brezilya millî takımıyla iki Dünya Kupası’na (1982 ve 1986) katıldı.
Hiç Dünya Kupası kazanamamış olmasına rağmen, turnuva tarihindeki etkisi onu kupa için önemli bir figür yapmaya yetecekti. Özellikle 1986 Dünya Kupası’nda sahaya “Halkın Adalete İhtiyacı Var”, “Şiddete Hayır” gibi mesajlar içeren kafa bantlarıyla çıkarak oyunu bir protesto alanına çevirmişti.Bir diğer önemli isyankâr, Diego Armando Maradona’nın varlığı, modern futbolun kurallarına, kapitalizmin soğuk mantığına ve emperyalist kibre karşı en büyük bedensel ve ruhsal başkaldırı örneği olarak sıkça karşımıza çıkmaktadır. 1986 Dünya Kupası’nda İngiltere’ye attığı o iki unutulmaz gol, Arjantin halkı için Falkland Savaşı’nın sembolik intikamı, ezilen “Güney”in küstah “Kuzey”e verdiği bir yanıt olarak görüldü.“Tanrı’nın Eli” basit bir kural hatasından daha büyük metaforik anlamlar kazanarak adaletsiz bir dünya düzenine karşı girişilen kurnazca bir altüst etme eylemi olarak tanımlandı.
Maradona, yıllar boyunca FIFA’nın yozlaşmış yapısına, ABD’nin küresel hegemonyasına karşı duruşu ve Castro, Chávez gibi sol eğilimli politik figürlerle kurduğu yakınlıkla futbolun salt bir tüketim nesnesi olmasını reddeden bir “seküler aziz” mertebesine ulaşmıştır.
Arjantin’deki “Maradona Kilisesi” (Iglesia Maradoniana), futbolun kitleler için nasıl dinî, mistik ve politik bir ritüele dönüşebileceğinin en çarpıcı kanıtıdır.Dünya Kupaları gibi organizasyonlar pek çok farklı unsurun dar bir zaman diliminde ve sınırları belli olan bir mekânda insanlık durumunun yoğun biçimde tecrübe edildiği birer sosyolojik laboratuvarlardır.
Bazen futbol sahasındaki çizgiler, ulusların sınırlarını; tribünlerdeki marşlar, unutulmuş siyasi çekişmeleri temsil eder.
Bir sonraki Dünya Kupası maçını izlerken ekranda gördüğümüz figürlerin arkasındaki anlatı göçmenlerin var olma savaşını, aşırı sağın manipülasyonlarını, otoriter rejimlerin korkularını ve ezilenlerin direniş umutlarını bize hatırlatabilir. Çünkü top dönmeye başladığında, aslında koca bir dünya kendi ekseni etrafında yepyeni, büyüleyici ve karmaşık bir hikâye yazmak üzere dönmeye başlamış demektir.Bu yazının başlığı yazardan bağımsız editoryal olarak hazırlanmıştır.
