Doğayla iç içe bir yaşam süren Uludağ, yüksek kesimdeki bağ evinde mevsimlik ürünlerini topladıktan sonra kalan meyveleri doğadaki diğer canlılara ayırıyor. Özellikle ağaçların yüksek dallarındaki meyveleri kuşlara bırakan Uludağ, yere bıraktığı ürünlerle de diğer yabani hayvanların beslenmesini sağlıyor. Bu davranışıyla çevresinde örnek bir dayanışma sergileyen Uludağ, doğaya karşı cimri olunmaması gerektiğini söylüyor.
Uludağ, "Bizler Osmanlı torunlarıyız. Ecdadımızın yaptığı gibi ürünleri toplarken aynı şekilde davranmamız gerekiyor." diyerek atalarından gelen bir geleneği sürdürdüğünü anlatıyor. Elma ve ayva ağaçlarından ürünlerini kendi bahçesinde topladığını belirten Uludağ, hangi meyve olursa olsun toplanan ürünlerden ihtiyaç kadar alınmasını, ardından ağacın yüksek yerlerinde bir miktarın mutlaka uçan hayvanlara, yani kuşlara bırakılmasını öneriyor.
Yaralı ürünlerin de yere atılarak yerdeki canlılara ayrılması gerektiğini dile getiren Uludağ, "Oradaki kuşun da yerdeki hayvanın da hakkı var." ifadesini kullanıyor. Kendisinin de böyle yaptığını ve her ağacın tepesinde mutlaka hayvanlara biraz meyve bıraktığını söyleyen Uludağ, doğaya karşı cimri olmamak ve saygılı olmak gerektiğini vurguluyor.
Kış boyunca kar gelmeden hayvanlar için ağaç diplerine yem bıraktığını da anlatan Mustafa Uludağ, "Yiyin, için ama israf etmeyin, cimri de olmayın" diyerek doğayla paylaşmanın ölçüsünü ortaya koyuyor. Ahır Dağı'nın bin 550 rakımındaki bağ evinde sürdürdüğü yaşamla yaban hayatının kış aylarındaki beslenmesine katkı sunan Uludağ'ın bu tutumu, doğayla kurulan dayanışmanın çarpıcı bir örneği olarak dikkat çekiyor.
