Osmaniye’de 1980’li yılların unutulmayan manzaralarından biri de parkta ayakkabı boyacılığı yapan çocuklardı. Kentin işlek noktalarında, özellikle park çevrelerinde ve çarşı içinde görülen bu çocuklar, küçük yaşlarına rağmen ekmek parası kazanmak için gün boyu emek verirdi.
O yıllarda ayakkabı boyacılığı, birçok çocuk için yalnızca bir iş değil, aynı zamanda hayatla erken yaşta tanışmanın da bir yolu oldu. Ellerinde boya sandıklarıyla park köşelerinde müşteri bekleyen çocuklar, Osmaniye’nin toplumsal hafızasında derin iz bıraktı.
Sabahın erken saatlerinde işe başlayan boyacı çocuklar, kimi zaman okuldan arta kalan vakitlerde, kimi zaman ise tüm gün boyunca çalışarak aile bütçesine katkı sağlamaya çalışıyordu. Parklarda oturan vatandaşların, memurların, esnafın ve çarşıdan geçenlerin ayakkabılarını boyayan bu çocuklar, dönemin zorlu ekonomik şartlarının da sessiz tanıklarıydı.
Osmaniye’nin eski sosyal yaşamına bakıldığında, parklar yalnızca dinlenme alanı değil; aynı zamanda emek veren çocukların da ekmek kapısıydı. Ayakkabı boya sandığının başında bekleyen çocukların görüntüsü, bugün nostalji olarak anılsa da, o yılların hayat mücadelesini en net anlatan karelerden biri olarak hafızalarda yerini koruyor.
Aradan geçen yıllarla birlikte şehir hayatı değişti, parkların görüntüsü yenilendi, birçok meslek gibi ayakkabı boyacılığı da eski canlılığını kaybetti. Ancak Osmaniye’de 80’li yıllarda parkta ayakkabı boyacılığı yapan çocuklar, kentin geçmişine dair en çarpıcı insan hikâyelerinden biri olmayı sürdürüyor.
